By Pierre Kosmidis

Information submitted by Penny Lepida

Θα μου επιτρέψετε να γράψω τα παρακάτω λόγια σε πρώτο πρόσωπο.

Κάθε φωτογραφία αφηγείται και μια ιστορία, ένα κλισέ -μια δημοσιογραφική τυποποιημένη και τετριμμένη έκφραση- που αποκτά ωστόσο ιδιαίτερη αξία όταν πράγματι, οι φωτογραφίες ενός Έλληνα στρατιώτη, από τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο, ταυτοποιούνται και το πρόσωπο που απεικονίζεται σε αυτές αποκτά ονοματεπώνυμο και ζωή.

Σε μια πρόσφατη δημοπρασία στο Διαδίκτυο, μια σειρά φωτογραφιών Ελλήνων στρατιωτών, τραβηγμένες τον Μάρτιο και τον Απρίλιο του 1941, κέντρισε το ενδιαφέρον μου, όχι μόνο γιατί οι ερασιτεχνικές φωτογραφίες Ελλήνων στρατιωτών από το Μέτωπο το 1940-41 σπανίζουν, αλλά επειδή στο πίσω μέρος τους είχαν χειρόγραφρες σημειώσεις.

Το πρώτο ερώτημα, όταν βλέπω τις φωτογραφίες πολεμιστών του 1940-41 είναι: Άραγε επέζησαν του Πολέμου; Γύρισαν σπίτια τους; Έζησαν μια γεμάτη ζωή μέχρι τα γεράματά τους, απέκτησαν οικογένεια; Ή πέθαναν σε κάποιο βουνό της Αλβανίας, έχασαν τα πόδια τους, τα χέρια τους ή τα λογικά τους στη λαίλαπα του πολέμου; Στις περισσότερες περιπτώσεις, αυτά τα ερωτήματα δε βρίσκουν απάντηση. Οι απαντήσεις χάθηκαν στις δεκαετίες που πέρασαν, οι μνήμες ξεθώριασαν, όπως οι ασπρόμαυρες φωτογραφίες, πιθανόν κάποιος βρήκε τις φωτογραφίες στο παζάρι, ή ακόμα και στα σκουπίδια.

Στην περίπτωση όμως αυτών των φωτογραφιών, τα έφερε έτσι η μοίρα να μπορέσει να υπάρξει ταυτοποίηση του ενός τουλάχιστον ανθρώπου που εικονίζεται σε αυτές.

Η Κυρία Πέννυ Λεπίδα, μοιράστηκε με το www.ww2wrecks.com την ιστορία αυτών των φωτογραφιών και έβαλε… ονοματεπώνυμο στον άνθρωπο που βλέπουμε σε αυτές, μαζί με συμπολεμιστές του “…κάπου στην Αλβανία”, όπως γράφει ο ίδιος πίσω από τις φωτογραφίες αυτές του 1941.

Στις φωτογραφίες βλέπουμε, έναν από τους αδερφούς του παππού μου, τον Ευγένη (Ευγένιο) Λιαπιδόπουλο/Λιαπίδα/Λεπίδα. Όταν είχε γίνει μια απογραφή, είχαν μετατρέψει τα ονόματα με κατάληξη ανάλογα με την καταγωγή. Η καταγωγή τους ήταν από ένα χωριό έξω από Τσοτύλι Κοζάνης και τους έβαλαν την κατάληξη «-όπουλος», για αυτό εγώ είμαι Λεπίδα, γιατί ο πατέρας μου κράτησε μόνο αυτό.

Ο Ευγένης Λεπίδας ήταν ένα από τα μικρότερα παιδιά μιας οικογένειας με 11 παιδιά. Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη στις αρχές ή τα μέσα δεκαετίας του 1910.

Γνωρίζω επίσης ότι επέστρεψε από το Μέτωπο, επέζησε δηλαδή, και ότι έφυγε κατευθείαν για Αμερική όπου και άνοιξε με άλλον αδελφό του ελληνικό μαγαζί στην Αστόρια της Νέας Υόρκης. 

Το www.ww2wrecks.com, στη συλλογή του οποίου βρίσκονται πλέον οι φωτογραφίες αυτές, αναρτά αυτές τις λίγες γραμμές, ως ελάχιστο φόρο τιμής στον Ευγένη Λεπίδα και όλους όσοι πολέμησαν στα βουνά της Αλβανίας το 1940-41.