Τα μονόστηλα της Ιστορίας: Οι άνθρωποι πίσω από τις μάχες του εμφυλίου πολέμου και η ανάγκη για επικοινωνία

WW2, WW2 in Greece

By Pierre Kosmidis

Πολλές φορές είναι εύκολο να ξεχάσει κανείς ότι στις μάχες πολεμούν και πολλές φορές σκοτώνονται νέοι άνθρωποι, οι οποίοι βρέθηκαν στη δίνη του πολέμου, μακριά από τις οικογένειές τους και τα αγαπημένα τους πρόσωπα, με μόνο σύντροφο το φόβο για το θάνατο.

Μέσα από φαινομενικά ασήμαντα μονόστηλα αλλοτινών εποχών αναδεικνύεται ακριβώς αυτή η ανθρώπινη διάσταση, η ανάγκη του στρατιώτη να ξεχάσει για λίγο τον πόλεμο, να αναζητήσει την επικοινωνία και την επαφή.

Ξεφυλλίζοντας ένα τεύχος του περιοδικού ΑΚΡΙΤΑΣ του 1948, το οποίο εξέδιδε η Υπηρεσία Στρατιωτικού Τύπου, μεταφερόμαστε νοερά στην περίοδο του αδελφοκτόνου εμφυλίου. Πέρα από τα φωτορεπορτάζ για τις μάχες που μαίνονται, τα διηγήματα και τις αναφορές, το www.ww2wrecks.com ξεχωρίζει ένα μονόστηλο, με τίτλο “Ζητούν Αλληλογραφία”.

akritas22

Στρατιώτες αναζητούν το επιστολικό τους… ταίρι, δημοσιεύοντας τα στοιχεία τους, με την ελπίδα ότι κάποιος, ή εικάζουμε ότι ακόμα καλύτερα κάποια, θα ανταποκριθεί στο διάβημά τους και θα στείλει μια επιστολή συμπαράστασης, κάποια νέα από την καθημερινότητα και γιατί όχι, ακόμα και μια φωτογραφία.

Η προσμονή άλλωστε της αλληλογραφίας, αποτελεί το μόνο ίσως παρήγορο στοιχείο για το στρατιώτη, όταν εκείνος βρίσκεται στην πρώτη γραμμή, ή έστω μακριά από το σπίτι και τα οικεία του πρόσωπα.

Δεν έχουν όμως όλες οι ιστορίες ευχάριστο τέλος. Σε επόμενο τεύχος του περιοδικού, ανακοινώνεται ότι “Ο Ακρίτας από το προηγούμενον τεύχος κατήργησε τη στήλη “Ζητούν Αλληλογραφία”, για καθαρώς υπηρεσιακούς λόγους”, κόβοντας έτσι τον ομφάλιο λώρο της επικοινωνίας των στρατιωτών με τα μετόπισθεν.

Ποιός άραγε να ήταν ο “καθαρώς υπηρεσιακός λόγος της κατάργησης”;

akritas23